Muniek Staszczyk: Pokazanie flagi Palestyny przyniosłoby korzyści, ale byłoby dla mnie groteskowe

Show summary Hide summary

• Presja wielkich tras i dylematy artysty
• Osobiste doświadczenie: flaga Palestyny na scenie
• Wiedza, kontekst i szacunek dla wolności słowa
• Sztuka ponad politykę, ale nie zawsze
• Odpowiedzialność za zespół i biznesowy wymiar muzyki
• Różnice poglądów w zespole i publiczne życie muzyka
• Nowy rozdział: płyta „Mama” i współpraca z Maciem

Muniek Staszczyk mówi wprost: nie chce, by jego sceniczne wystąpienia zamieniały się w tanią kampanię polityczną. W rozmowie o kontrowersjach wokół Eda Sheerana, Macklemore’a i roli artysty jako publicznego komentatora wyjaśnia, skąd bierze się jego dystans i jak łączy to z odpowiedzialnością za zespół.

Presja wielkich tras i dylematy artysty

Staszczyk podkreśla, że decyzje podejmowane przy wielkich trasach koncertowych są mocno uwarunkowane biznesowo. Wskazuje, że występy na stadionach generują ogromne pieniądze i presję – zarówno na artystę, jak i na ludzi wokół niego.

Dlatego, według frontmana T.Love, menedżment i logistyka mają znaczenie przy ocenianiu, czy i kiedy zabierać głos w politycznych sprawach. Jednocześnie zaznacza, że zespoły rockowe też są przedsiębiorstwami, choć w innym rozmiarze.

Osobiste doświadczenie: flaga Palestyny na scenie

Muniek przytacza własny przykład z Męskiego Grania. Krzysztof Zalewski zaproponował mu użycie palestyńskiej flagi podczas występu. Odpowiedział w SMS-ie z uśmiechem: “good idea”, ale ostatecznie nie włączył się w taką akcję.

Wyjaśnia, że to nie było złe intencjonalnie wobec Zalewskiego — każdy ma prawo do wypowiedzi — lecz on sam czułby się przy tym nieco groteskowo. Manifestacje ze sceny określa jako dla siebie zbyt „tanie” i mało autentyczne.

Wiedza, kontekst i szacunek dla wolności słowa

Staszczyk mówi, że zanim publicznie wypowie się w kwestiach tak skomplikowanych jak konflikt izraelsko‑palestyński, warto znać jego wieloletnią historię. Krytykuje działania konkretnych polityków i zbrojne nadużycia, ale podkreśla, że nie czuje się ekspertem w tej materii i woli słuchać specjalistów.

Równocześnie zaznacza stanowczo: nie ma zamiaru zabraniać kolegom czy innym artystom mówienia ze sceny tego, co myślą. Dla niego kwestie wolności wypowiedzi mają fundamentalne znaczenie, co wynika także z doświadczeń dorastania w PRL.

Sztuka ponad politykę, ale nie zawsze

Dla Staszczyka ważne jest, by utwór przetrwał próbę czasu. Odwołuje się do idola, Boba Dylana, i do poszukiwania w muzyce treści, które będą aktualne za dekady, a nie tylko odzwierciedleniem bieżących sporów.

Przyznaje jednak, że zdarzają się momenty, gdy impulsywne przemówienie ze sceny ma sens — na przykład po zamachach czy w sytuacjach wyjątkowego napięcia — ale odrzuca gotowe, wyreżyserowane manifestacje czy puste deklaracje typu „kochamy was wszystkich”.

Odpowiedzialność za zespół i biznesowy wymiar muzyki

Muzyk nie ukrywa, że poczucie odpowiedzialności za ludzi pracujących przy koncertach wpływa na jego decyzje. Mówi o zespole, menedżerach, kierowcach i technikach jako o małej firmie, którą musi prowadzić rozsądnie.

Jednocześnie przyznaje, że jego postawa ewoluowała od początków w Jarocinie, gdzie najbardziej liczył się przekaz. Dziś łączy dbałość o słowo z pragmatyzmem zarządzania karierą.

Różnice poglądów w zespole i publiczne życie muzyka

W T.Love rozmowy o polityce są częste i żywe — czasem poważne, czasem żartobliwe. Staszczyk przyznaje, że wśród współpracowników są różne orientacje polityczne, a on sam nie identyfikuje się jednoznacznie z żadną partią.

Podkreśla jednak, że przyjaźń i wspólny cel na scenie muszą pozostawać ponad podziałami. „Koncert jest jak mecz piłkarski” — mówi, tłumacząc, że zespół musi grać do jednej bramki.

Nowy rozdział: płyta „Mama” i współpraca z Maciem

W rozmowie Muniek opowiada też o nowej płycie nagranej z Maciejem Maślikowskim — przyjacielem z osiedla. Album ukazał się pod szyldem Muniek i Macio i nosi tytuł „Mama”.

Materiał powstał częściowo w Miejskim Domu Kultury w Częstochowie, a z trzech utworów zrobiło się trzynaście. W aranżach uczestniczył m.in. Mateusz Pospieszalski. Tytułowa piosenka opowiada o miłości do matek i otrzymała ciepłe przyjęcie.

Muniek podsumowuje, że nadal ceni przekaz i autentyczność w twórczości, ale podejmuje decyzje sceniczne z uwzględnieniem kontekstu, odpowiedzialności i szacunku dla kolegów. Wolność słowa i dbałość o muzyczną trwałość utworu pozostają dla niego priorytetami.