Show summary Hide summary
Stefano Vukov od lat towarzyszy Jelene Rybakinie w drodze na tenisowy szczyt, ale jego obecność od początku budziła kontrowersje. Sprawa związana z zawieszeniem, późniejszym odwieszeniem i brakiem przejrzystości ze strony władz WTA stawia pytania o standardy ochrony zawodniczek i procedury organizacji.
Pochodzenie współpracy i narastające zastrzeżenia
Samo zakończenie kariery zawodniczej w wieku 23 lat skierowało Vukova na drogę trenerską. Z czasem stał się stałym członkiem sztabu Jeleny Rybakiny, a jego rola zyskała szczególną widoczność po triumfie tenisistki na Wimbledonie w 2022 roku.
Kłopoty z SAFE mogą uniemożliwić dokończenie niektórych krajowych projektów obronnych
Lalka ma 2 mln widzów: film Kawalskiego aspiruje do miana przeboju roku
Jednocześnie styl komunikacji trenera — często postrzegany jako ostry i podnoszący głos — wywoływał krytykę. Po finale Australian Open w 2023 roku Pam Shriver publicznie napisała: “Mam nadzieję, że Rybakina znajdzie trenera, który mówi do niej i traktuje ją z szacunkiem przez cały czas”. Rybakina z kolei odpierała zarzuty, określając je mianem “nadinterpretacji i fake newsów” i podkreślając, że Vukov “wierzył we mnie przez lata, zanim uwierzył we mnie ktokolwiek inny”.
Rozstanie, powrót i nagłe zawieszenie
Duet niespodziewanie rozstał się tuż przed US Open 2024, po czym Rybakina potwierdziła na początku następnego sezonu, że Vukov wrócił do jej sztabu. Kilka dni po ogłoszeniu jego powrotu władze kobiecego tenisa zdecydowały o zawieszeniu trenera.
W komunikatach WTA podano jedynie, że trwa śledztwo; szczegóły pozostawały tajemnicą. Pojawiały się doniesienia, że zawieszenie może być długotrwałe, nawet sięgające roku.
Co ustaliły media i jakie były zarzuty?
W lutym dziennikarze “New York Times” przekazali kolejne informacje na temat kulis sprawy. Według ich ustaleń Vukov miał stosować wobec zawodniczki przemoc słowną, nękać ją i poniżać. Wśród relacji pojawiły się także przypisywane mu określenia typu “głupia” oraz stwierdzenie, że “bez niej byłaby wciąż w Rosji i zbierałaby ziemniaki”.
Dziennik opisał też korespondencję, w której dyrektor WTA Portia Archer miała zakomunikować, że uważa relację między trenerem a zawodniczką za “toksyczną”. W mediach pojawiły się również niepotwierdzone doniesienia o romansie i wspólnym pokoju hotelowym podczas Australian Open; wszystkie takie informacje podawano jako nieoficjalne.
Zakaz obecności i późniejsze odwołanie
W wyniku decyzji WTA Vukov nie mógł asystować przy treningach ani pojawiać się na turniejach organizowanych przez tę organizację i na imprezach wielkoszlemowych. Rybakina w tym czasie raczej unikała rozwijania dyskusji publicznie, broniąc zawodowego związku z trenerem na konferencjach prasowych.
W sierpniu 2025 roku nastąpiła zmiana: po odwołaniu od zawieszenia Stefano Vukov znów mógł otrzymywać akredytacje na wydarzenia WTA. Jak informował dziennikarz tenisowy Ben Rothenberg, Vukov skutecznie odwołał się od decyzji. WTA ograniczyła się do lakonicznego oświadczenia: “Pomimo że szczegóły sprawy pozostają poufne, możemy potwierdzić, że pan Vukov jest uprawniony do otrzymywania akredytacji na wydarzenia WTA. Nie będziemy komentować tej sprawy dalej”.
Konsekwencje dla świata tenisa
Przywrócenie trenera, którego nazwisko wiązano z poważnymi oskarżeniami, utrudnia władzom WTA komunikowanie jasnych standardów wobec nieakceptowalnych zachowań. Obecność Vukova przy boku zawodniczki, która wkrótce potem awansowała na pierwsze miejsce w rankingu, uwypukliła ten problem.
Sprawa pozostawia też pytania dotyczące transparentności procedur dyscyplinarnych. Dla obserwatorów i części komentatorów brak pełnych informacji o przebiegu i podstawach decyzji oznacza deficyt zaufania.
Niezałatwiona sprawa i milczenie zawodniczki
Mimo publicznych doniesień i wewnętrznych ustaleń, wiele elementów tej historii nie zostało wyjaśnionych w pełni. Rybakina konsekwentnie ucina rozmowy na temat relacji z trenerem, co dodatkowo skomplikowało debatę.
Dla środowiska tenisowego pozostaje jasne jedno: sportowe sukcesy i obowiązek zapewnienia bezpiecznego, respektującego środowiska pracy dla zawodniczek muszą iść w parze — a obecna sprawa pokazuje, jak trudne bywa pogodzenie tych priorytetów.
