Show summary Hide summary
Dokładnie 650 lat temu papież Grzegorz XI opuścił Awinion, rozpoczynając decyzję, która miała przywrócić siedzibę papiestwa do Rzymu. Kluczową rolę w tej przemianie odegrała bezurządowa mistyczka z Toskanii — Katarzyna ze Sieny — której pomnik dziś znów przyciąga uwagę turystów.
Wyjazd z Awinionu w kontekście
W połowie XIV wieku następcy św. Piotra rezydowali nad Rodanem, a okres ten przeszedł do historii jako niewola awiniońska. Decyzja o powrocie do Rzymu nie była oczywista.
Ciasto drożdżowe nie rośnie i wychodzi zbite? Oto błędy, których warto unikać
W Teatrze Telewizji: Wnuczka Picassa Machulskiego oraz Amerykański przyjaciel Wojtyszki
Włochy były rozbite konfliktami, a w otoczeniu papieża nie brakowało głosów sprzeciwu. Grzegorz XI przez długi czas wahał się przed opuszczeniem Awinionu, mimo rosnącej presji na przywrócenie papiestwa do tradycyjnej siedziby.
Głos kobiety, który zmienił bieg wydarzeń
Katarzyna Benincasa, tercjarka dominikańska i mistyczka, prowadziła do papieża sprawy nie poprzez władzę, lecz zawziętą perswazję. Pisała do niego bezpośrednio i w czerwcu 1376 roku przyjechała do Awinionu, by przemówić mu do rozsądku osobiście.
Według przekazów nalegała: „Przyjdźcie, przyjdźcie, przyjdźcie” — wzywając do odwagi i powrotu. Dla Katarzyny sprawa miała wymiar duchowy: widziała konieczność odnowy Kościoła i przywrócenia pokoju przez obecność papieża w Rzymie.
Jej wpływ był później podkreślany przez kolejnych papieży. Paweł VI i Benedykt XVI wskazywali na jej rolę w pokonaniu wahań Grzegorza XI oraz oporu jego otoczenia. Katarzyna została wkrótce kanonizowana, uznana za patronkę Rzymu i Europy oraz ogłoszona Doktorem Kościoła.
Powrót do Rzymu i jego data
Decydujący wyjazd nastąpił 13 września 1376 roku. Po kilku miesiącach podróży papież dotarł do Rzymu 17 stycznia 1377 roku — oznaczając tym samym kres epoki, w której papiestwo długo funkcjonowało poza Wiecznym Miastem.
Pomnik, który „całuje” kopułę
Współczesne obrazy przypominają o tamtej historii w nieoczekiwany sposób. Pomnik Katarzyny ze Sieny stoi przy Via della Conciliazione, niedaleko Zamku Świętego Anioła. Z odpowiedniej perspektywy zdjęć jej pochylona postać wydaje się kierować usta ku kopule Bazyliki św. Piotra, jakby składała jej symboliczny pocałunek.
Ta fotograficzna iluzja jest jednocześnie trafnym symbolem. Kobieta, która przed sześcioma i pół wiekami nalegała, by papież wrócił do Rzymu, pojawia się dziś na fotografiach jako niemal intymny znak związku między świętością a stolicą Kościoła.
Historia Katarzyny ze Sieny przypomina, że decyzje o wielkim znaczeniu podejmowane są nie tylko w gabinetach i na polach politycznych. Głos jednej osoby, wyrażony z determinacją i przekonaniem, potrafił przesądzić o losach instytucji o zasięgu międzynarodowym.
