Show summary Hide summary
Anna Chodakowska pozostaje jedną z rozpoznawalnych postaci polskiej sceny i ekranu z okresu PRL. Karierę rozpoczęła w latach 70., zdobywając szybko uznanie teatralne, a potem stając się stałą twarzą telewizji i kina.
Wczesne lata i sukcesy w teatrze
Urodzona w 1948 roku Chodakowska zaczęła intensywnie pracować od 1973 roku. Szybko trafiła do Teatru Narodowego w Warszawie po tym, jak jej tytułowa kreacja w “Antygonie” została wyróżniona na Kaliskich Spotkaniach Teatralnych.
Wygląda na to, że przesłałeś placeholder “{{ item.title }}” zamiast prawdziwego nagłówka. Proszę wklej oryginalny tytuł (możesz dołączyć krótki kontekst), a przygotuję nową, zgodną z wytycznymi wersję po polsku.
Przydacz: Gdybym był w sytuacji Kijowa, także starałbym się o Warszawę
W repertuarze miała m.in. rolę **Ofelii** w “Hamlecie” oraz postać tytułową w “Balladynie”. W krótkim czasie zagrała ponad 360 przedstawień w przeciągu trzech lat, budując w teatrze pozycję aktorki o szerokim zakresie wyrazowym.
Telewizja i debiut filmowy
W 1974 roku zadebiutowała w Teatrze Telewizji, a publiczność najbardziej zapamiętała ją również z telewizyjnego Teatru Sensacji “Kobra”.
Na ekranie kinowym pojawiła się po raz pierwszy w filmie “Epidemia” Pala Gabora, po tym jak wcześniejszy epizod w “Milionach za Laurę” został ostatecznie wycięty.
- “Bestia” (rola: Dorota)
- “Wielki podryw” (Alicja Stefczyk)
- “Amnestia” (Zula, kochanka Ryszarda)
- “Widziadło” (amazonka Berestajka)
- “Zabij mnie glino” (prostytutka Violetta)
- “W labiryncie” (Renata, siostra Ewy Glinickiej)
- “Co lubią tygrysy” (Beata)
- “Kuchnia polska” (Alicja Bergman)
Obraz femme fatale i rosnąca popularność
W latach 80. Chodakowska coraz częściej występowała w rolach uwodzicielek i postaci o demonicznym zabarwieniu. W filmie “Zabij mnie glino” jej kreacja prostytutki przyczyniła się do szerokiej rozpoznawalności.
W tych latach grywała także w produkcjach takich jak “Co lubią tygrysy”, “Sztuka kochania” czy “Amnestia”, gdzie akcentowano jej urodę. Udział w serialu “W labiryncie” sprawił, że była często rozpoznawana na ulicy.
W książce Krzysztofa Tomasika “Demony seksu” aktorka wspominała reakcje widzów: ” ‘Pani Renato!’. Odpowiadałam, że mam na imię Anna, a oni swoje: ‘Pani Renato, ja to bym z panią na koniec świata'”. — wspominała.
Praca muzyczna i sukcesy estradowe
Poza teatrem i filmem Chodakowska występowała także na estradzie. Wygrała 5. Przegląd Piosenki Aktorskiej, wykonując utwór “Ta kobieta”. Jej wszechstronność obejmowała zatem zarówno dramatyczne role sceniczne, jak i prezentacje muzyczne.
Związki, współpraca z Krzysztofem Bukowskim i życie prywatne
W życiu osobistym najpierw była związana z reżyserem Henrykiem Rozenem; małżeństwo rozpadło się po kilku latach. Później łączyła ją bliska relacja z Krzysztofem Bukowskim, z którym współtworzyła artystyczne projekty.
W duecie z Bukowskim stworzyła popularną formę śpiewaną “Msza wędrującego”, z którą objechali Polskę — Chodakowska wystąpiła w tym przedstawieniu ponad 3 tysiące razy. Grała też w innych jego realizacjach, m.in. w “Kolędzie nocka”, gdzie pojawił się utwór “Psalm stojących w kolejce” w wykonaniu Krystyny Prońko.
Mówiono, że relacja z Bukowskim przyczyniła się do rozpadu jego małżeństwa z Haliną Frąckowiak, choć związek Bukowskiego i Frąckowiak był już według doniesień bliski końca. Rozwód nastąpił w 1979 roku. Chodakowska i Bukowski przez lata żyli w nieformalnym związku, często niezamieszkując razem. Bukowski zmarł nagle w 2001 roku w wieku 51 lat.
Po jego śmierci aktorka nie nawiązała podobnie bliskich relacji; mieszka samotnie i otacza się kotami.
Fot. Wojciech OLSZANKA/East News — Anna Chodakowska
Źródła: Radio ZET, Wikipedia, Viva.pl, Filmpolski.pl
