Show summary Hide summary
Pod stadionem przed meczem ze Szwecją pada pytanie prostsze niż taktyka selekcjonera: “Kto wygra?”. Odpowiedź wśród kibiców brzmi coraz ciszej — niewielu wierzy, że obecne kierownictwo kadry odwróci trend. Spór o przyszłość trenera koncentruje się teraz na tym, co konkretnie zawiodło i kto za to odpowiada.
Gdzie tkwi problem w pracy trenera?
W centrum krytyki znajduje się Jan Urban. Jego decyzje personalne i taktyczne nie przekładają się na stabilne wyniki. Znane są przypadki stawiania na piłkarzy poza formą oraz eksperymentów, które wprawdzie czasem wypalają, lecz równie często są szybko porzucane.
W wypadku w Jurkowie zginął ks. Stanisław Opocki, krajowy duszpasterz Romów
Polska 2050: Śliz przedstawia strategię wobec Hołowni, uchylenia immunitetu i nadchodzących wyborów
To rodzi pytanie o konsekwencję. Gdy selekcjoner postawił na Przemysława Frankowskiego na lewej obronie i to poszło, zamiast kontynuować, zmienił ustawienie. Inna częsta bolączka to wystawianie zawodników, którzy na co dzień nie grają lub zawodzą — rzadko prowadzi to do poprawy.
Urban otwarcie bagatelizował też rolę niektórych sparingów, mówiąc, że mecze z Ukrainą czy Nigerią miały być rozgrywane przez piłkarzy “bez pełnego zaangażowania”. Takie podejście spotkało się z krytyką, bo selekcjoner powinien wymagać profesjonalizmu podczas każdego zgrupowania.
Do tego dochodzą praktyczne błędy organizacyjne: brak wykorzystania możliwości obserwacji potencjalnych rywali na mundialu — PZPN proponował wyjazd, na który selekcjoner nie odpowiedział — oraz decyzja o dłuższym urlopie zamiast aktywnej pracy w terenie.
Jak decyzje PZPN ograniczyły pole manewru?
Sprawa ma też wymiar organizacyjny. Gdy kilka miesięcy temu większość opinii publicznej poparła zatrudnienie Urbana, prezes PZPN Cezary Kulesza spełnił tę wolę. Po porażce w finale baraży kontrakt Urbana został przedłużony — decyzja, która dziś wygląda na kłopotliwą dla związku.
Taka sytuacja utrudnia reakcję. Krytyka, że częste zmiany selekcjonerów szkodziły kadrze, traci dziś moc, bo obecne problemy wynikają w części z decyzji o stabilizacji stanowiska. Kto więc ponosi główną odpowiedzialność — zarząd, trener czy obie strony?
Już teraz w mediach pojawia się nazwisko, które w razie zmiany na stanowisku selekcjonera byłoby naturalnym kandydatem: Jerzy Brzęczek. Jego ewentualny powrót oznaczałby konieczność rezygnacji z prowadzenia młodzieżówki, która jest bliska awansu na mistrzostwa Europy. To trudna decyzja — zdegradować jeden projekt, by ratować drugi?
W dodatku Urban w większości zgrupowań sięgał po młodych graczy — najpierw powołał czterech, potem dołożył kolejnych trzech — ale w meczach wykorzystał zaledwie dwóch. To rodzi kolejne pytania o spójność planu rozwoju kadry.
Możliwy plan naprawczy: prostsze kroki, realne efekty
Pomimo kłopotów, kadra wciąż ma szansę wrócić na lepsze tory. Nie potrzeba rewolucji, a kilku prostych zmian powtarzalnych przez każdego selekcjonera.
Przede wszystkim: grać zawodnikami na ich nominalnych pozycjach i sięgać po tych, którzy aktualnie prezentują formę. Mniej kombinowania z ustawieniami, zwłaszcza w obronie, które często już zawiodły. Więcej jasnych komunikatów i konstruktywnej energii zamiast publicznego podkreślania niedostatków kadrowiczów.
To podstawy. Jeśli drużyna zacznie je realizować, rezultaty nie muszą pojawić się od razu, ale trudniej będzie o kolejny spadek jakości. I to jest dziś najważniejsze pytanie: czy selekcjoner potrafi wrócić do tej prostoty, którą oczekiwano, zatrudniając go jako kogoś, kto ma przywrócić normalność?
